Korea Journal เป็นวารสารทางด้านเกาหลีศึกษาที่มีความหลาย ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ได้ืำ Live Blog ชื่อว่า Korean Journal Blog ความน่าสนใจของ บล็อกนี้คือ ประกาศว่าจะเป็นบล็อกทางวิชาการที่จะใช้ประโยชน์จาก Web 2.0 นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเว็บทางวิชาการประกาศแบบนี้ ซึ่งคิดว่าเป็นเรื่องดีที่จะใช้ประโยชนืจากเทคโนโลยี กับการศึกษาทางด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์

ขอแนะนำวารสารฉบับนี้ไปในตัว ตัววารสารได้รับการสนับสนุนจาก Unesco Korea จริงๆ แล้ววารสารฉบับนี้หาได้จากห้องสมุดมหาวิทยาลัยทั่วไป แต่ถ้าหาอ่านไม่ได้คุณสามารถเข้าใช้ ในแบบ PDF ได้อย่างไม่มีเงื่อนไข คิดว่าห้ามเอาไปใช้ในเชิงพาณิชย์เท่านั้น คนเขียนบล็อก คือ Michael Hurt ซึ่งเป็นบรรณาธิการที่ปรึกษาของวารสารฉบับนี้เป็นคนเขียน ในเรื่องของความถูกต้องของข้อมูลจึงมีสูงทีเดียว

รอดูต่อไปว่า จะมีวารสารเล่มไหนทำแบบนี้ จะมาแ้จ้งให้ทราบ

ก่อนหน้านี้ผมได้ลงบทความวิจารณ์หนังสือชื่อ The silence of the intellectual lambs แต่ผมได้รับบทความต้นฉบับ ซึ่งแตกต่างกันทั้งชื่อเรื่อง เริ่มต้นที่ชื่อเรื่อง ผมว่าอันเดิมดูจะตรงประเด็นมากกว่า ส่วนที่ปรากฎใน Bangkok Post ทำให้ผมคิดถึง Hannibal Lecter ตอนหาบทบทความ search engine ทั้งหลายก็พยายามจะเอา The silence of the Lamb มาให้ผมแทน ในด้านเนื้อหาก็มีความแตกต่างกันอยู่ ลองอ่านดูนะครับ

“Thai Intellectuals and the September 19 Coup”:
A Review of Fa Dio Kan’s The September 19 Coup: The Coup in the Name of the “Democratic System with the Great King as Head of State”

by Patrick Jory
Regional Studies Program
Walailak University

The political earthquake that has rocked Thailand over the last year damaged more than just the country’s political institutions: it has also shaken the Thai academic establishment. Since September 19, university presidents, deans and professors have accepted lucratively paid positions in rubber-stamp legislative assemblies appointed by the military junta, “public intellectuals” write columns legitimizing the regime, and political scientists have written revised accounts of some of the most sensitive incidents in Thailand’s political history. In a country where academics enjoy great privilege and influence the political stance of many of Thailand’s best-known intellectuals, both before and after the coup, has been called into question as never before. Criticism has been especially strong on the webboards and blogs, which, because of the censorship of the mainstream media, have become one of the freest forums for academic debate in Thailand.

The role of Thailand’s intellectuals in the political crisis raises the uncomfortable question: did their failure to support strongly enough the principle of respecting the result of democratic elections, help legitimize the coup and the royalist regime it has put in power? Did academics, who for so long have portrayed themselves as supporters of the “peoples movement”, betray the very people they professed to represent, who had voted overwhelmingly for Thai Rak Thai on three occasions?

Last month’s publication by the Thai academic journal, Fa Dio Kan, of The September 19 Coup: The Coup in the Name of the “Democratic System with the Great King as Head of State” may provide an answer to these questions. It is a compilation of interviews, articles, statements, letters, and even web postings by some of the most prominent Thai intellectuals, including Nidhi Eeosiwong, Chaiwat Satha-Anand, Kasian Tejapira, Thongchai Winichakul, Thirayudh Bunmi, Somsak Jiamthirasakul, Chaiyan Chaiyaphorn and many others. The publication has already aroused controversy: it has just been banned from Thailand’s largest academic bookseller, Chula Book Center.

Over the last five years Fa Dio Kan, (“Same Sky”) has become the leading forum for academic debate on political and social issues in Thailand. Its success has come from its focus on topical, contemporary issues, its skilful marketing of academic debate to a new generation of academics, students and activists, and a willingness to touch on controversial issues, including the most sensitive of them all: the position of the monarchy in Thai politics. Fa Dio Kan has gone further than any other journal in pushing the limits of what can be said on this subject, most famously in its “Institution of the Monarchy” issue. For this it has been duly charged under the draconian lèse majesté law that forbids any critical reference to the monarchy.

The positions of Thai intellectuals during the crisis can be broadly divided into three groups.

The first group gave their full support to the anti-Thaksin movement, and particularly to the People’s Alliance for Democracy. They also backed the call for royal intervention to resolve the crisis, through the use of “Article 7” of the (now abrogated) 1997 Constitution. A number of them have continued to publicly support the royalist regime that was installed after the coup.

The second group enthusiastically joined the movement to oust Thaksin, but rejected the call for royal intervention. This is the group that was subject to withering criticism by the Thammasat political historian, Somsak Jiamthirasakul, in a series of widely circulated webboard postings, which are included in Fa Dio Kan’s The September 19 Coup. Somsak accuses the academics who took this position (which he calls the “two rejections”) of “opportunism”, since knowingly or not, their support for the anti-Thaksin movement helped paved the way for the undemocratic overthrow of the Thaksin government.

The third, much smaller group, whose voices were mostly confined to webboard postings, took the position that no matter what one thought of Thaksin, one had to respect his legitimacy based on the fact that he had been elected on three successive occasions by an overwhelming majority of the people.

September 19 placed Thailand’s intellectuals in a difficult position. Many of them had a pedigree deriving from the student democracy movements of the 1970s, and played leading roles in the “peoples’ movements” of the 1990s. Yet in the crisis of the last year they were unwilling to support the democratically elected Prime Minister in the face of a movement that had declared its intention to do everything possible, including using extra-Constitutional means, to depose him.

How can one explain their lack of support for the democratically elected government? Some believed that Thaksin had abused the political system. Others were outraged at alleged human rights abuses, particularly over the government’s handling of the war on drugs and the violence in the south. But there is perhaps another explanation.

Underlying these criticisms one call also detect among many academics a deep-seated distrust of liberalism, which explains their discomfort with the principle of elections, politicians, and their obvious distaste for capitalism and globalization.

Most of these academics had their overseas academic training in the 1970s and 1980s, at a time when social science departments in the Anglo-American academic world were heavily influenced by a variety of anti-liberal theories: classic Marxism, post-colonialism and Third-World nationalism (with a good dose of anti-Americanism), and, more recently, postmodernism. This was the intellectual culture that many Thai graduate students at that time imbibed while completing their PhDs.

On their return to Thailand, where liberal principles have never been able to firmly establish themselves since the overthrow of the Absolute Monarchy in 1932, the Marxist, postcolonial/nationalist or postmodern critiques of Thai society engaged in by these academics were strangely in line with the conservative political culture that has taken hold since the 1970s, which Thongchai Winichakul refers to as “royalist nationalism”. The similarities are striking, and were on display in the academic debate of 2006: a willingness to discount the importance of democratic elections; a loathing for capitalism; an elitist distaste both for elected politicians (especially from the provinces) and businessmen; and perhaps most importantly, a belief in the intellectual’s right to “speak for the people”.

The mantra recited by many of Thailand’s intellectuals during the standoff between Thaksin and the forces aligned against him was that “elections are only one part of democracy”, “Thaksin had already destroyed democracy”, “Thaksin lacked morality”, “the villagers sold their votes”, or “the villagers are not educated enough”.

What is most surprising is that the intellectuals who demonized the elected Prime Minister week after week throughout the 2006 crisis, have been generally silent on the royalist-military coup of September 19. Some have even accepted positions in the appointed National Legislative Assembly and the Constitutional Drafting Commission.

The essays and comments by contained in Fa Dio Kan’s The September 19 Coup may thus read as an attempt by Thailand’s academics to justify the positions they took before September 19. It will therefore make essential reading for those wanting to understand the failure of the great majority of Thai academics and intellectuals in 2006 to support a government elected by the majority of the people of Thailand.

คนเขียนจดหมายคนสุดท้ายในเวียดนาม เรื่องนี้เอามาจาก Spiegel Online เรื่อง A Day with Saigon’s Last Public Letter Writer ตอนเห็นหัวข้อ ผมบอกตรงๆ แปลกใจมากเพราะว่า อัตราส่วนการอ่านออกเขียนได้ของเวียดนามอยู่ที่ 90 ต่อ 100 เป็นอย่างน้อย และอาจจะสูงสูง 95 ต่อ 100 แต่พอได้อ่านเลย รู้ว่าเป็นผู้ชายที่มีอาชีพเขียนและแปลจดหมาย ด้วยภาษาสามภาษา ได้แก่ เวียดนาม, อังกฤษ และฝรั่งเศส
อ่านแล้วประทับใจมาก เหตุผลส่วนหนึ่งน่าจะมากจากฝีมือของคนเขียน เหตุผลที่สอง คุณลุงคนนี้เขียนจดหมายจนมีคนแต่งงานกัน ในฐานะของคนที่เป็นตัวกลางแบบนี้ก็น่าจะภูมิใจเหมือนกัน รวมไปถึงการตามหาญาติพี่น้องที่จากกันไปตั้งแต่ช่วงสงครามเวียดนาม

ผมสงสัยมากว่าในเมืองไทยยังมีอาชีพแบบนี้อยู่รึเปล่า
หมายเหตุ หลังจากอ่านบทความนี้ผมแนะนำให้ใครก็ตามที่จะบอกรัก ให้เขียนจดหมายดีกว่าใช้ e-mail หรือ sms หรืออีกอย่างนึงคือ ตัวหนังสือห่วยๆ ดีกว่าอักษรประดิษฐ์

ตอนเด็กจำได้ว่ามีรายการภาษาไทยวันละคำ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นผมคิดว่าเรียนวันละคำนี่คงเอาไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แน่นอน ในหนึ่งปีคุณจะสามารถเรียนรู้ได้เพียง 300 คำ ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับการใช้งานในบางระดับ ลองมาดูตัวอย่างกันในประวัติศาสตร์สักสองสามตัวอย่างนะ ในสมัยอยุธยาระบบการค้าแบบบรรณาการกับราชวงศ์หมิงค่อนข้างเฟื่องฟู จักรพรรดิจีนส่งนักเรียนจีนมาเรียนภาษาไท(ย) ที่อยุธยา โดยเฉพาะช่วงเวลาที่การค้าขาดหายไปเป็นระยะเวลาหลายสิบปี ส่วนมีนักเรียนอยุธยาไปเรียนภาษาจีนหรือเปล่า ถ้าจะมีน่าจะเป็นพวกอาณาจักรไทบางกลุ่ม ที่อยู่ติดกับเขตแดนจีน  คนเกาหลีจากราชวงศ์โชซอน และคนเวียดนามจากราชวงศ์เล สองกลุ่มหลังไม่ได้ไปเรียนภาษาอย่างแน่นอนแต่ไปเรียนวิชาประเภทอื่นๆ มากกว่า ตัวอย่างที่สอง ราชวงศ์เหงวียน ให้เจ้าหน้าที่การแปล ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับลาว ไทย เขมร เรียนภาษาใดภาษาหนึ่ง โดยเรียนวันละ 5-10 คำ ตัวอย่างสุดท้าย ชาวสยามในช่วงรัชกาลที่ 4 และ 5 ต้องท่องจำศัพท์ภาษาอังกฤษ วันละ 10-15 คำ

จากเหตุผลข้างต้น ขนาดที่เมื่อหลายศตวรรษก่อน ยังเรียนกันมากกว่าวันละคำ ตอนนี้ถ้าจะเรียนวันละคำคงไม่ทันแน่นอน ต้องเรียนวันละหลายๆคำ กรณีของภาษาลาว คนที่พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่ควรจะเรียนได้อย่างรวดเร็ว และในทางกลับกันคนลาวก็ควรเรียนภาษาไทยได้เร็วเช่นเดียวกัน คนที่สนใจภาษาลาวและวัฒนธรรมของเพื่อนบ้านฝั่งอินโดจีน หรือฝั่งซ้ายแม่นำ้โขง
ผมขอแนะนำ ພາສາລາວມື້ລະຄຳ ถ้าผมเดาไม่ผิดจะต้องแปลว่า ภาษาลาวมื้อละคำ ไม่ต้องแปลกใจเพราะถ้าจำไม่ผิด มื้อ ในภาษาตระกูลไท บางภาษา เป็นคำบ่งบอกระยะเวลา

ตรงนี้ผมขอขอบคุณ คุณ au8ust ผู้เขียนด้วย แต่อยากรู้จังว่า ชื่อนี้อ่านว่าอะไร

บทความแนะนำ วิจารณ์หนังสือ รัฐประหาร 19 กันยา เพราะงานเขียนในเมืองไทยส่วนใหญ่ เป็นการ แนะนำหนังสือมากกว่าวิจารณ์ ตอนนี้ลิ้งค์ไปบทความมีปัญหาซะแล้ว
http://www.bangkokpost.com/News/23Feb2007_news22.php

The silence of the intellectual lambs

The Sept 19 military overthrow of an elected government has placed Thailand’s academics in a difficult position

By PATRICK JORY

The political earthquake that has rocked Thailand over the last year damaged more than just the country’s political institutions; it has also shaken the academic establishment. Since Sept 19, 2006, university presidents, deans and professors have accepted positions in legislative assemblies appointed by the military junta; ”public intellectuals” write columns legitimising the regime, and political scientists have written revised accounts of some of the most sensitive incidents in Thailand’s political history.

In a country where academics can exert great influence over public opinion, the political stance of many of Thailand’s best-known intellectuals, both before and after the coup, has been called into question as never before.
Criticism has been especially strong on the webboards and blogs, which, because of the censorship of the mainstream media, have become one of the freest forums for academic debate in Thailand.

The role of intellectuals in the political crisis raises the uncomfortable question: Did their failure to support strongly enough the principle of respecting the result of democratic elections help legitimise the coup and the royalist regime it has put in power?

Did academics, who for so long have portrayed themselves as supporters of the ”people’s movement”, betray the very people they professed to represent, who had voted overwhelmingly for Thai Rak Thai on three occasions?

Last month’s publication by the academic journal Fa Diew Kan of a compilation entitled, ”The Sept 19 Coup: The Coup for the Democratic System with the King as Head of State”, may provide an answer to these questions.

This is a compilation of interviews, articles, statements, letters and even web postings by some of the most prominent Thai intellectuals, including Nidhi Eoseewong, Sulak Sivaraksa, Chaiwat Satha-Anand, Kasian Tejapira, Thongchai Winichakul, Somsak Jiamthirasakul, and many others.

The positions of intellectuals during the crisis can be broadly divided into three groups.

The first group gave their full support to the anti-Thaksin movement, and particularly to the People’s Alliance for Democracy.

They also backed the call for royal intervention to resolve the crisis, through the use of Article 7 of the (now abrogated) 1997 Constitution.
A number of them have continued to publicly support the royalist regime that was installed after the coup.

The second group enthusiastically joined the movement to oust Thaksin Shinawatra, but rejected the call for royal intervention.

This is the group that was subject to withering criticism by Thammasat political historian Somsak in a series of widely circulated webboard postings, which are included in Fa Diew Kan’s ”The Sept 19 Coup”.

Mr Somsak accuses the academics who took this position of ”opportunism”, since knowingly or not, their support for the anti-Thaksin movement helped pave the way for the overthrow of the Thaksin government.

The third, much smaller group, whose voices were mostly confined to webboard postings, took the position that no matter what one thought of Mr Thaksin, one had to respect his legitimacy based on the fact that he had been elected on three successive occasions by an overwhelming majority of the people.

Sept 19 placed Thailand’s intellectuals in a difficult position.
Many of them had a pedigree deriving from the student democracy movements of the 1970s, and played leading roles in the ”people’s movements” of the 1990s.

Yet in the crisis of the last year they were unwilling to support the democratically-elected prime minister in the face of a movement that had declared its intention to do everything possible, including using extra-constitutional means, to depose him.

How can one explain their lack of support for the democratically-elected government?

Some believed that Mr Thaksin had abused the political system to the point that its check-and-balance mechanisms could not function.
Others were outraged at alleged human rights abuses, particularly over the government’s handling of the war on drugs and the violence in the South.
But there is perhaps another explanation.

Underlying these criticisms one can also detect among many academics a deep-seated distrust of liberalism, which explains their discomfort with the
principle of elections, politicians, and their obvious distaste for capitalism and globalisation.

Most of these academics had their overseas academic training in the 1970s and 1980s, at a time when social-science departments in the Anglo-American academic world were heavily influenced by a variety of anti-liberal theories: classic Marxism, post-colonialism and Third World nationalism (with a good dose of anti-Americanism) and, more recently, post-modernism.

This was the intellectual culture that many Thai graduate students at that time imbibed while completing their PhDs.

On their return to Thailand, where liberal principles have never been able to firmly establish themselves since the overthrow of absolute monarchy in 1932, the Marxist, post-colonial/nationalist or post-modern critiques of Thai society engaged in by these academics were strangely in line with the conservative political culture that has taken hold since the 1970s, which historian Thongchai refers to as ”royalist nationalism”.

The similarities are striking, and were on display in the academic debate of 2006: a willingness to discount the importance of democratic elections; a loathing for capitalism; an elitist distaste both for elected politicians (especially from the provinces) and businessmen; and perhaps most importantly, a belief in the intellectual’s right to ‘’speak for the people”.
The mantra recited by many of Thailand’s intellectuals during the standoff between Mr Thaksin and the forces aligned against him was that ”elections are only one part of democracy”, ”Thaksin had already destroyed democracy”, ”Thaksin lacked morality”, ”the villagers sold their votes”, or ”the villagers are not educated enough”.

What is most surprising is that the intellectuals who demonised the elected prime minister week after week throughout the 2006 crisis, have been generally silent on the royalist-military coup of Sept 19.

Some have even accepted positions in the appointed National Legislative Assembly and the Constitution Drafting Committee.

The essays and comments contained in Fa Diew Kan’s compilation, ”The Sept 19 Coup”, may thus read as an attempt by academics to justify the positions they took before Sept 19.

It will therefore make essential reading for those wanting to understand why a majority of academics and intellectuals in 2006 refused to support a government elected by the majority of the people of Thailand.

The writer is with the Regional Studies Programme, Walailak University, southern Thailand.

Paris และ Milan อาจจะเป็น ศูนย์กลางสำคัญทางแฟชั่น New York, London etc. เป็นศูนย์กลางทางการเงินที่สำคัญ พัทยาและพัฒพงศ์ก็เป็นแหล่งธุรกิจบริการ…ชั้นนำของโลก แต่สำหรับนักมานุษยวิทยา สถานที่เหล่านี้อาจจะไม่แตกต่างอะไรกับหมู่บ้านที่มีคนเพียงสิบหลังคาเรือน (ถ้าไม่ใช่พวก Urban Anthropologist นะ) เหตุผลสำคัญข้อหนึ่งคือ นักมานุษยวิทยาเดินทางได้เดินทางไปทำวิจัยสถานที่ต่างๆ แต่ว่าการเลือกพื้นที่ (ในความหมายของคำว่า space ไม่ใช่ spatial) ก็ส่งผลให้สถานที่บางแห่ง กลายเป็นศูนย์กลางที่สำคัญ ในกรณีของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คงไม่มีที่ไหนชุกชุมไปด้วยนักมานุษยวิทยาไปมากกว่าอินโดนีเชีย ทั้งที่เป็นคนพื้นเมืองและชาวต่างชาติ ผลสำคัญก็คือนักมานุษยวิทยาในอินโดนีเซีย มีบทบาทค่อนข้างสูง ถึงขนาดที่คำว่า Public Anthropology และบางครั้งส่งผลต่อนโยบายสาธารณะ ฯลฯ ซึ่งจะทำงานมากกว่าการเขียนงานวิชาการและทำวิจัย

ในประเทศไทยก็มีเหมือนกันแต่เราจะเรียกว่าปัญญาชนสาธารณะ แต่ปัญหาสำคัญของประเทศไทยก็คือปัญญาชนสาธารณะจำนวนมากไม่ได้เป็นปัญญาชนอิสระ

ที่มา: “Public Anthropology,Political Anthropology”
An Interview with Fadjar Thufail

บล็อกทางด้านวิชาการสังคมศาสตร์ New Mandala เกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป ตั้งคำถามเกี่ยวกับความชอบธรรมของการประชุมไทยศึกษาครั้งที่ 10 ซึ่งจะจัดโดยสถาบันไทยคดีศึกษา, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระหว่างวันที่ 9-11 มกราคม 2008

ประเด็นที่เสนอให้ต้อง boycott การประชุมครั้งนี้ทีอยู่สองสามประเด็นด้วยกัน

• การประชุมครั้งนี้จะมีสิ่งที่เราเรียกกันว่า ”เสรีภาพทางวิชาการ” หรือไม่ ? โดยเฉพาะประเด็นบางประเด็น เช่นเรื่องของเศรษฐกิจพอเพียง

• จะแน่ใจได้อย่างไรว่าผู้เข้าร่วมประชุมจะไม่ถูกจับกุมในข้อหา lèse majesté ?

• การประชุมในครั้งนี้จะมีพาแนลเกี่ยวกับ บทบาทของสถาบันกษัตริย์ในการปฎิวัติเดือนตุลาคมหรือไม่  รวมทั้งบทบาทในรัฐบาล คมช. ?

• อันสุดท้ายไม่แปล Should academics participate in an event that is specifically aimed at honouring an institution that has provided crucial ideological support to a military coup?

สำหรับผม ข้อแรกนะ ในระดับโลกสิ่งที่เรียกว่าเสรีภาพทางวิชาการโดยเฉพาะอย่าง สายมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มันไม่มีแน่นอนในประเทศไทยรวมทั้งประเทศแถวนี้ด้วย

ข้อสอง ไม่รับประกันอีกเหมือนกัน แต้ถ้า present เป็นภาษาอังกฤษอาจจะช่วยได้มาก ถ้าจะให้แน่นอนเขียนเป็นภาษาเยอรมัน ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ฯลฯ เพราะงานเขียนในสามภาษานี่สันติบาลอ่านไม่ออก

ข้อสามถ้ามีคงจะดี แต่ถ้าจะยาก

ข้อที่สี่นี่ ผมคิดว่าเกี่ยวกับเรื่องของแหล่งทุนด้วย เพราะถ้าติดป้ายโฆษณาแบบนี้ น่าจะช่วยให้ขอเงินได้มากขึ้น และง่ายกว่าเดิม

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเหมือนกันว่านักวิชาการไทยและตะวันตก จำนวนหนึ่งจะไม่เข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วยเหตุผลข้อที่สี่นี่แหละ สำหรับเรื่องนี้มองได้สองแบบ สำหรับนักวิชาการตะวันตกหรือว่าไทยก็ตามส่วนใหญ่ ที่มีโอกาสเข้าร่วมงานประชุมในระดับประเทศบ่อยๆ พูดง่ายๆคือมีชื่อติดตลาดจะไม่เข้าร่วมการประชุมคงไม่เป็นไร เพราะโดยส่วนใหญ่มักจะได้รับเชิญให้เข้าร่วมกับการประชุม แต่ในมุมกลับอยากให้ลองมองมาระดับของนักศึกษาทั้งโทและเอกของมหาวิทยาลัยไทย (นับเฉพาะสามยมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์นะครับ สายอื่นผมไม่แน่ใจ) ผมบอกได้จากประสบการณ์ส่วนตัวเลยว่ามหาวิทยาลัยไทยสนับสนุนนักศึกษาน้อยมาก เมื่อเปรียบเทียบกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ด้วยเหตุผลสำคัญที่การประชุมไทยศึกษาไม่ได้จัดที่ประเทศไทยทุกครั้ง และนักศึกษาที่ไม่ได้รับการสนับสนุนให้เดินทางไปเสนอผลงานในต่างประเทศ ผมคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีมากจะเข้าร่วมในการประชุมครั้งนี้

ลิ้งค์: การประชุมไทยศึกษาครั้งที่ 10

ปล.การประชุมไทยศึกษา ก่อนหน้านี้ได้แก่

1st International Conference on Thai Studies, New Delhi, 1981.

2nd International Conference on Thai Studies, Chulalongkorn University with the cooperation of nine other universities, 1984.

3rd International Conference on Thai Studies, Thai Khadi Research Institute, Thammasat University, 1987.

4th International Conference on Thai Studies , Kunming, China Institute of Southeast Asian Studies, 1990.

5th International Conference on Thai Studies, The School of Oriental and African Studies, University of London, 1993.

6th International Conference on Thai Studiesม Chiangmai University, 1996.

7th International Conference on Thai Studies, Amsterdam, 1999.

8th International Conference on Thai Studiesl, Nakhon Phanom, 2002

9th International Conference on Thai Studies, Dekalb, Illinois, 2005้

เมื่อหลายวันก่อนที่หน่วยงานของประเทศสารขัน ทำการปิดกั้นการเข้าถึงข้อมูลทาง youtube จนต้องหาวิธีการต่างๆ เพื่อเข้าถึงข้อมูลมากขึ้น แต่ว่าตอนนี้สามารถเข้าได้ตามปกติแล้ว ผมพบว่าหนังสือเรื่อง The King Never Smiles ของ Paul M. Handley ที่ถูกบล็อกไปเป็นช่วงเวลาหนึ่ง สามารถกลับมาเข้าได้ตามปกติ ที่ผมไม่ค่อยแน่ใจคือ บล็อกไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา อย่างมากก็แค่ได้สารบัญกับบทที่ตัดมาให้อ่านบทเดียวแค่นั้นเอง ไปๆมายิ่งบล็ิอกยิ่งทำให้คนสนใจมากขึ้น

หมายเหตุ Yale Press ใส่หนังสือที่เกี่ยวข้องกับหนังสือเล่มนี้คือ The Retreat of the Elephants An Environmental History of China ดูยังไงก็ไม่เข้ากัน

หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกส่วนตัวของ ดั่ง ถุ่ย เจิ่ม (Nhật ký Đặng Thùy Trâm) เธอเเป็นหมอในกองทัพเวียดนามเหนือ แต่ข้อมูลปัจจุบันรู้เพียงว่าเธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1970

ความเป็นมาของหนังสือเล่มนี้ เกิดจากนโยบายของหน่วยข่าวกรองของกองทัพเอมริกาที่พยายามจะใช้ประโยชน์จากบันทึกส่วนตัวของทหารเวียดนามเหนือ และบันทึกเล่นใดก็ตามที่ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์จะถูกทำลาย แต่บันทึกเล่มนี้ค่อนข้างโชคดีเนื่องจาก ล่ามชาวเวียดนามใต้ได้ร้องขอไม่ให้มีการทำลายบันทึกเล่มนี้ โชคดีผู้ค้นพบบันทึกเล่มนี้ Fred Whitehurst ได้เก็บรักษาบันทึกเล่มนี้ไว้กับตัวเขาเองเพื่อไม่ให้บันทึกถูกทำลาย

ภาหลังจากจบสงคราม Fred Whitehurst พยายามตามหาบุคคลในบันทึกเล่มนี้ คือครอบครัวของผู้เขียน แต่ยิ่งกว่านิยายความพยายามในการตามหาครอบครัวของ ดั่ง ถุ่ย เจิ่ม ใช้เวลาถึง 35 ปี ความสำเร็จครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อ Whitehurst  ได้ตัดสินใจส่งบันทีกเล่มนี้ไปที่ ศูนย์เวียดนามศึกษา (The Vietnam Project, Texas Tech University) ด้วยความช่วยเหลือของศูนย์เวียดนามศึกษาแห่งนี้และเครื่อข่ายของมิชชันนารีอเมริกันในเวียดนาม ทำให้ในที่สุดก็สามารถค้นพบครอบครัวของ ดั่ง ถุย เจิ่ม ในปี ค.ศ. 2005 และส่งบันทึกเล่มนี้คืนให้กับครอบครัวในที่สุด

ครอบครัวของ ดั่ง ถุ่ย เจิ่ม ตัดสินใจ ตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ในปี เดียวกันปรากฎว่ามียอดขายถึง 300,000 เล่ม และในปี 2006 มียอดจำน่ายเป็น 400,000 เล่ม นอกไปจากนั้นยังสามารถพบได้ตามเว็ปต่าง และยังมีไฟล์เสียงสำหรับคนตาบอดอีกเป็นจำนวนมาก การพิมพ์หนังสือเล่มนี้ ชี้ให้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในประเทศเวียดนาม เพราะก่อนหน้าหนังสือเล่มนี้ มีหนังสือหลายเล่มที่เขียนโดยทหารผ่านศึก เนื้อหามักจะบรรยายถึงด้านมืดของสงคราม และตามปกติหนังสือถูกยึด คนเขียนถูกจับ คนที่อยากอ่านจะต้องหาวิธีถ่ายเอกสารกันเอาเอง (ตรงนี้เหมือนกับประเทศไทยมากๆ ต่างกันนิดเดียวตรงที่เวียดนามเป็นสังคมนิยม แต่รัฐไทยประกาศว่าตัวเองเป็นประชาธิปไตย) การที่รัฐบาลและสังคมเวียดนามโดยรวมสามารถยอมรับความผิดพลาดและบาดแผลของตนเอง แสดงให้เห็นถึงความใจกว้างของรัฐบาลเวียดนาม หลังจากการปฎิรูปสังคมนิยม และขณะเดียวกันคนในสังคมสามารถยอมรับกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นร่วมกันได้

ในทางกลับกันหนังสือเล่มทำให้ผมคิดถึงสังคมไทยค่อนข้างมาก คนในรัฐบาลทั้งปัจจุบันและอดีตส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับสงครามเวียดนามในรูปแบบต่างๆ และในฐานะของเพื่อนบ้านที่ใกล้ชิด และเคยส่งทหารเข้าไปร่วมในสงครามเวียดนาม  คนไทยกลับไม่เคยได้รับรู้ข้อมูลที่ควรจะได้รู้ เอกสารเกี่ยวกับสงครามเวียดนามถูกนำเข้า “แฟ้มลับ” มากขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงคิดว่านี่เป็นโอกาศที่ดีที่สังคมไทยจะได้พิจารณาตนเอง ว่าถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนความคิดของตนเองแล้วหรือไม่ ซึ่งเป็นคำถามที่ควรมาก่อน คำถามเชิงเทคนิดว่า ทำไมเวียดนามจึงแซงหน้าไทยในทางเศรษฐกิจ หรือว่าทำไมเด็กไทยจึงมีคะแนนภาษาอังกฤษแย่ที่สุดในภูมิภาค ในกรณีที่เปรียบเทียบกันผมคิดว่าเวียดนามกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง ด้วยการปฎิรูปเศรษฐกิจใน ปี ค.ศ.1986 มองด้วยสายตาปัจจุบันถือว่าประสบความสำเร็จค่อนข้างมาก การกล้ายอมรับบันทึกเล่มนี้ชี้ให้เห็นถึงความกล้าในการยอมรับอดีตตนเอง

ปล.ข้อมูลเพิ่มเติมและต้นฉบับของหนังสือเล่มนี้มีเป็น PDF สามารถดูได้ตามลิ้งค์
http://www.vietnam.ttu.edu/vietnamcenter/diary/index.htm
http://www.depts.ttu.edu/communications/news/stories/05-10-tram-diaries.php

ผลงานการแปลบันทึกประวัติศาสตร์ฉบับทางการของราชวงศ์หมิง (1368-1644) โดยแปลเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยผู้ใช้งานสามารถหาข้อมูลได้ จากสถานที่ ชื่อคน และปี ที่สำคัญที่สุดคือใช้ได้ฟรีและไม่ต้องเสียเงิน

คนแปล Geoff Wade จบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮ่องกง โดยเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการใช้ เอกสารชิ้นนี้ในการศึกษาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต รวมทั้งมีผลงานเกี่ยวกับการใช้เอกสารจีนในสมัยราชวงศ์หมิงเป็นจำนวนมาก

สนใจเข้าไปดูได้ที่นี่