The Korean Journal Blog

Korea Journal เป็นวารสารทางด้านเกาหลีศึกษาที่มีความหลาย ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ได้ืำ Live Blog ชื่อว่า Korean Journal Blog ความน่าสนใจของ บล็อกนี้คือ ประกาศว่าจะเป็นบล็อกทางวิชาการที่จะใช้ประโยชน์จาก Web 2.0 นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเว็บทางวิชาการประกาศแบบนี้ ซึ่งคิดว่าเป็นเรื่องดีที่จะใช้ประโยชนืจากเทคโนโลยี กับการศึกษาทางด้านสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์

ขอแนะนำวารสารฉบับนี้ไปในตัว ตัววารสารได้รับการสนับสนุนจาก Unesco Korea จริงๆ แล้ววารสารฉบับนี้หาได้จากห้องสมุดมหาวิทยาลัยทั่วไป แต่ถ้าหาอ่านไม่ได้คุณสามารถเข้าใช้ ในแบบ PDF ได้อย่างไม่มีเงื่อนไข คิดว่าห้ามเอาไปใช้ในเชิงพาณิชย์เท่านั้น คนเขียนบล็อก คือ Michael Hurt ซึ่งเป็นบรรณาธิการที่ปรึกษาของวารสารฉบับนี้เป็นคนเขียน ในเรื่องของความถูกต้องของข้อมูลจึงมีสูงทีเดียว

รอดูต่อไปว่า จะมีวารสารเล่มไหนทำแบบนี้ จะมาแ้จ้งให้ทราบ

Original version of “The silence of the intellectual lambs”

ก่อนหน้านี้ผมได้ลงบทความวิจารณ์หนังสือชื่อ The silence of the intellectual lambs แต่ผมได้รับบทความต้นฉบับ ซึ่งแตกต่างกันทั้งชื่อเรื่อง เริ่มต้นที่ชื่อเรื่อง ผมว่าอันเดิมดูจะตรงประเด็นมากกว่า ส่วนที่ปรากฎใน Bangkok Post ทำให้ผมคิดถึง Hannibal Lecter ตอนหาบทบทความ search engine ทั้งหลายก็พยายามจะเอา The silence of the Lamb มาให้ผมแทน ในด้านเนื้อหาก็มีความแตกต่างกันอยู่ ลองอ่านดูนะครับ

Saigon’s Last Public Letter Writer

คนเขียนจดหมายคนสุดท้ายในเวียดนาม เรื่องนี้เอามาจาก Spiegel Online เรื่อง A Day with Saigon’s Last Public Letter Writer ตอนเห็นหัวข้อ ผมบอกตรงๆ แปลกใจมากเพราะว่า อัตราส่วนการอ่านออกเขียนได้ของเวียดนามอยู่ที่ 90 ต่อ 100 เป็นอย่างน้อย และอาจจะสูงสูง 95 ต่อ 100 แต่พอได้อ่านเลย รู้ว่าเป็นผู้ชายที่มีอาชีพเขียนและแปลจดหมาย ด้วยภาษาสามภาษา ได้แก่ เวียดนาม, อังกฤษ และฝรั่งเศส
อ่านแล้วประทับใจมาก เหตุผลส่วนหนึ่งน่าจะมากจากฝีมือของคนเขียน เหตุผลที่สอง คุณลุงคนนี้เขียนจดหมายจนมีคนแต่งงานกัน ในฐานะของคนที่เป็นตัวกลางแบบนี้ก็น่าจะภูมิใจเหมือนกัน รวมไปถึงการตามหาญาติพี่น้องที่จากกันไปตั้งแต่ช่วงสงครามเวียดนาม

ผมสงสัยมากว่าในเมืองไทยยังมีอาชีพแบบนี้อยู่รึเปล่า
หมายเหตุ หลังจากอ่านบทความนี้ผมแนะนำให้ใครก็ตามที่จะบอกรัก ให้เขียนจดหมายดีกว่าใช้ e-mail หรือ sms หรืออีกอย่างนึงคือ ตัวหนังสือห่วยๆ ดีกว่าอักษรประดิษฐ์

ภาษาลาววันละหลายๆคำ

ตอนเด็กจำได้ว่ามีรายการภาษาไทยวันละคำ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นผมคิดว่าเรียนวันละคำนี่คงเอาไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แน่นอน ในหนึ่งปีคุณจะสามารถเรียนรู้ได้เพียง 300 คำ ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับการใช้งานในบางระดับ ลองมาดูตัวอย่างกันในประวัติศาสตร์สักสองสามตัวอย่างนะ ในสมัยอยุธยาระบบการค้าแบบบรรณาการกับราชวงศ์หมิงค่อนข้างเฟื่องฟู จักรพรรดิจีนส่งนักเรียนจีนมาเรียนภาษาไท(ย) ที่อยุธยา โดยเฉพาะช่วงเวลาที่การค้าขาดหายไปเป็นระยะเวลาหลายสิบปี ส่วนมีนักเรียนอยุธยาไปเรียนภาษาจีนหรือเปล่า ถ้าจะมีน่าจะเป็นพวกอาณาจักรไทบางกลุ่ม ที่อยู่ติดกับเขตแดนจีน  คนเกาหลีจากราชวงศ์โชซอน และคนเวียดนามจากราชวงศ์เล สองกลุ่มหลังไม่ได้ไปเรียนภาษาอย่างแน่นอนแต่ไปเรียนวิชาประเภทอื่นๆ มากกว่า ตัวอย่างที่สอง ราชวงศ์เหงวียน ให้เจ้าหน้าที่การแปล ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับลาว ไทย เขมร เรียนภาษาใดภาษาหนึ่ง โดยเรียนวันละ 5-10 คำ ตัวอย่างสุดท้าย ชาวสยามในช่วงรัชกาลที่ 4 และ 5 ต้องท่องจำศัพท์ภาษาอังกฤษ วันละ 10-15 คำ

จากเหตุผลข้างต้น ขนาดที่เมื่อหลายศตวรรษก่อน ยังเรียนกันมากกว่าวันละคำ ตอนนี้ถ้าจะเรียนวันละคำคงไม่ทันแน่นอน ต้องเรียนวันละหลายๆคำ กรณีของภาษาลาว คนที่พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่ควรจะเรียนได้อย่างรวดเร็ว และในทางกลับกันคนลาวก็ควรเรียนภาษาไทยได้เร็วเช่นเดียวกัน คนที่สนใจภาษาลาวและวัฒนธรรมของเพื่อนบ้านฝั่งอินโดจีน หรือฝั่งซ้ายแม่นำ้โขง
ผมขอแนะนำ ພາສາລາວມື້ລະຄຳ ถ้าผมเดาไม่ผิดจะต้องแปลว่า ภาษาลาวมื้อละคำ ไม่ต้องแปลกใจเพราะถ้าจำไม่ผิด มื้อ ในภาษาตระกูลไท บางภาษา เป็นคำบ่งบอกระยะเวลา

ตรงนี้ผมขอขอบคุณ คุณ au8ust ผู้เขียนด้วย แต่อยากรู้จังว่า ชื่อนี้อ่านว่าอะไร

The silence of the intellectual lambs บทวิจารณ์หนังสือ “รัฐประหาร 19 กันยา”

บทความแนะนำ วิจารณ์หนังสือ รัฐประหาร 19 กันยา เพราะงานเขียนในเมืองไทยส่วนใหญ่ เป็นการ แนะนำหนังสือมากกว่าวิจารณ์ ตอนนี้ลิ้งค์ไปบทความมีปัญหาซะแล้ว
http://www.bangkokpost.com/News/23Feb2007_news22.php

The silence of the intellectual lambs

The Sept 19 military overthrow of an elected government has placed Thailand’s academics in a difficult position